ابا هارون ! در مرثيت حسين عليه السّلام شعرى براى من بخوان ، وقتى من شروع كردم به خواندن ، حضرت فرمود : نه ، آن طورى كه ( در محافل خود ) مىخوانيد ، بخوان ! يعنى با آهنگ محزون و رقّت آور . پس من اين شعر را براى او خواندم : بر قبر حسين گذر كن * و به استخوانهاى پاكش بگو مىگويد كه : حضرت گريه كرد و فرمود : باز بخوان ! و من قصيدهء ديگرى را خواندم و حضرت گريه كرد و از پشت پرده صداى گريه ( زنان ) را شنيدم ، وقتى فارغ شدم فرمود : اى ابا هارون ! هر كس شعرى براى حسين بخواند و بگريد و ده تن را بگرياند ، بهشت براى آنها ثبت خواهد شد . و هر كس براى حسين عليه السّلام شعرى بخواند و خود بگريد و پنج نفر را بگرياند ، بهشت براى آنها ثبت خواهد شد . و هر كس براى حسين عليه السّلام شعرى بخواند و يك نفر را بگرياند ، بهشت براى آنها ثبت خواهد شد . و هر كس در نزد او يادى از حسين شود و به اندازهء بال مگسى اشك از چشمانش بيرون بيايد ، ثوابش با خدا است و خداوند در پاداش او به كمتر از بهشت راضى نمىشود .